Opvoeden, niemand heeft gezegd dat het makkelijk is…

 Moeder zijn en een gezin runnen.. Opvoeden, Niemand heeft gezegd dat het makkelijk is…

Op het moment dat je moeder wordt gaat er een nieuwe wereld (van veel liefde) voor je open.
Het gevoel wat je voor je kindje voelt is met geen pen te beschrijven! Geweldig hoe jullie samen zo´n exemplaar op de wereld hebben gezet.
Nou ja, samen hebben jullie je kindje gemaakt en jij als moeder hebt je kindje op de wereld gezet met wat ondersteuning van je partner. ;-)

Elk jaar ontwikkeld je kindje zich verder. Steeds meer wordt het een eigen persoontje. Een eigen taaltje ontstaat, je kindje wordt ondernemend maar ook krijgen ze een eigen willetje! En eigenlijk komen er telkens weer nieuwe uitdagingen voor jou als ouder bij.

Ik kom oorspronkelijk uit de kinderopvang, dus het omgaan met kinderen heb ik “geleerd”. Je kunt dan zeggen: Voor jou is het appeltje eitje!
Jij doet dat zo allemaal. Nou geloof mij…. Als het om je eigen kinderen gaat is het toch anders. Ook ik loop wel eens tegen dingen aan waarvan ik denk: Tja, en nu? Uiteraard doe je het samen met je partner. Maar in bepaalde situaties kun je soms wel even wat hulp gebruiken.

Hulp nodig
Neem nou onze oudste. Ontzettend sociaal en vrolijk meisje. Maar eigenlijk al vanaf haar tweede levensjaar erg gevoelig.
Dit wordt eigenlijk steeds erger. En begint ook steeds meer op te vallen.
Je leert er mee omgaan. En bij haar werkt het het beste om dingen duidelijk uit te leggen.
Vroegtijdig aankondigen dat we gaan opruimen, eten, op visite gaan etc. Structuur is voor geen enkel kind slecht maar bij haar is het net iets meer nodig.
Dit is niet erg, maar het is wel iets om rekening mee te houden. Zeker als je dan tijdens een gesprek met de juf hoort, dat ze op school ook wel iets ondersteuning kan gebruiken. Niet dat ze dom is, maar ze is gewoon ontzettend gevoelig voor veranderingen, nieuwe dingen, “moeilijke” dingen (althans ze eist te veel van zichzelf en klapt hierdoor dicht en ziet het dan als moeilijk) en ga zo maar door.
Omdat ze TE veel van haar zelf verwacht en erg onzeker is bij nieuwe dingen zoals leren fietsen, de eerste zwemles etc. hebben wij besloten om te gaan kijken hoe wij haar van haar angsten en onzekerheden kunnen af helpen. Of in ieder geval haar te leren hoe ze er mee om kan gaan. Ze klapt op school nu dicht bij de dagelijkse opdrachten die je moet doen in groep 2. Ze zit dan heerlijk te kijken wat de kinderen van groep 1 doen. En als de tijd om is, heeft ze haar werkje nog niet gedaan of niet af. Sneu, want ze wil heel graag.
En laat dit thuis ook zien en weten.

Inmiddels zijn we thuis met het leren fietsen maar gestopt. Dit klinkt misschien alsof wij ons er bij neerleggen.
Maar voor nu is dit te veel van haar gevraagd. Ze fietst in één keer weg (net 4 was ze vorig jaar). Super knap!
Maar één “misstap” in haar ogen, en het is mis.
Ze denkt een stap verder. Wat nu als ik val? Dan krijg is straks bloed en heb ik pijn… Op dat moment gaat het juist mis en valt ze daadwerkelijk. Uiteraard heb je in elke leeftijdscategorie weer fases. En deze gaan ook weer voorbij.
Maar bij haar is dit onzekere iets wat al een tijdje opvalt. Tijd om samen met een orthopedagoog te gaan kijken hoe we haar kunnen helpen. Want hoe eerder je er bij bent hoe beter het is. En hoe sneller zij misschien wel weer beter presteert en meer durft. Voor nu hebben wij besloten om groep 2 sowieso een jaar over te doen. Tenzij ze met de hulp die ze straks krijgt, ineens grote vorderingen maakt.
Maar dat zien we dan wel. Beter in groep 2 langer kleuteren dan in groep 3 op je tenen lopen en dan blijven zitten. En nu ze nog plezier heeft om naar school te gaan, moeten we er nu iets mee doen. Voor het “te laat”is.

Vooruit kijken
Spannend wat er op ons pad gaat komen en hoe zij er mee om zal gaan en natuurlijk hoe zij zich dan gaat ontwikkelen.
Wie weet krijgt ze een “stempel” hooggevoelig o.i.d. maar dan weten wij wel hoe wij haar het beste kunnen helpen.
Wij kijken vooruit! En willen dat ze op haar gemak is en blijft! Dat ze zichzelf kan zijn en we geloven in haar dat ze dit kan!
Ieder kind is anders, en heeft nodig wat er het beste bij hem of haar past. Denk niet aan wat anderen vinden.
Volg je hart en doe wat goed voelt! Blijf zeker niet te lang rondlopen als je denkt dat je kindje hulp nodig heeft.

IMG_0108-0.png

Deel en laat iedereen zien dat je Hip & Moeder bent!Share on Google+Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Hip & Moeder

Sandra – Eigenaresse van hipenmoeder.nl – Moeder van twee kids – Meisje (2010) Jongen (2013) – Blogt over van alles met betrekking tot het moederschap, lifestyle, food en nog veel meer hips! Informatief, vermakelijk en meestal met een flinke dosis humor.

6 Comments

  1. Ik ben zelf pedagoog en hooggevoeilig. Ook onze oudste dochter is hooggevoelig. Ik ben heel blij dat ik haar zo goed begrijp en als pedagoog, maar vooral moeder, precies weet wat ze nodig heeft! Mooi hoe jullie ermee omgaan! Deze kinderen worden vaak onderschat en verkeerd begrepen!

    • Wat fijn dat jullie elkaar nu goed begrijpen. Wij hopen dat wij na deze weg te hebben bewandeld, haar beter te kunnen begeleiden.
      Want thuis merken we dat ze echt heel veel dingen al kan die ze moet kunnen. Helaas laat ze dit niet op school zien omdat ze zoveel prikkels heeft.

      Dank je voor je compliment. We doen ons best!

  2. Dank je Marjan!

    Het komt zeker weten goed. De weg naar het helpen is gevonden en we gaan hem nu samen bewandelen! Dit alles om haar te leren hoe ze kan om gaan met haar onzekerheid en gevoeligheid. Hoe alles
    Loopt, gaan we meemaken. Positiviteit zal ons helpen.

    Liefs Sandra

  3. Mooi geschreven! Inderdaad kijken welke hulp ze nodig heeft en dan zie je vanzelf wel hoe het gaat uitpakken, met jullie als ouders komt dat vast op zijn pootjes terecht :-)

  4. Wij hadden hele andere dingen met dochter die speelden/spelen. Ben blij dat we direct met een gespecialiseerd pedagoog zijn gaan praten. Het blijft sturen en ingewikkeld, maar weten wat er speelt maakt het veel makkelijker!

    • Hoi Karlien,

      Wat goed. Ik denk dat dat ook de juiste instelling moet zijn. Je wilt immers dat je kind zich fijn voelt en leert om gaan met het “anders” zijn. Heel veel succes met alles. Als jullie zo door gaan komt het vast goed. Samen sta je zoveel sterker!

      Liefs, Sandra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge