Naar het ziekenhuis….

Gisteren was het zover,
ons meisje moest naar het ziekenhuis.

Van oorontsteking naar oorontsteking..

Al jaren liep ze met continue verkoudheid, slecht horen en van oorontsteking naar oorontsteking rond. Erg vervelend voor haar.
Maar ook zeker voor ons. Zeker de laatste maanden. Steeds vaker merkten wij dat we al schreeuwend dingen duidelijk moesten maken. Dit oogt voor de buitenwereld natuurlijk erg vreemd. Sta je in de winkel en hoor je jezelf schreeuwen:

“ Zullen we vanavond spinazie eten of rodekool?? ”

Niet alleen dit is erg vervelend. Maar ook de frustratie van haar. De laatste maanden zagen we haar gefrustreerd zijn en steeds gefrustreerder worden. “Jullie snappen mij niet!” Zei ze vaak. En steeds vaker werd ze boos!
Eigenlijk snapten we haar heel goed. Maar konden we niet zoveel doen. Ik besloot dat het klaar was en ging wederom met haar naar de huisarts. Die mij vertelde dat het vocht in haar oren er nog steeds zat en dit ook nog wel even kon duren. (een half jaar!)
Op de vraag of ze dan eindelijk doorverwezen kon worden kreeg ik te horen:

“Tja, ze heeft nog niet vaak genoeg een oorontsteking gehad.”

Oké, ik snap dat je onder een bepaalde grens niet gelijk kunt opereren. Maar al vanaf haar tweede levensjaar snurkt ze als een oude veteraan (zoals mijn toekomstige man het omschrijft) is ze altijd verkouden, heeft ze vaak keelpijn of een keelontsteking en hoort ze erg slecht! Daarbij komt dat ze in een half jaar al drie keer oorpijn/oorontsteking heeft gehad. En ze na de zomer (dit was ergens eind juni) naar groep 3 gaat. Haar gehoor is dus wel belangrijk om goed te snappen wat de juf bedoelt. In groep 3 begint het echte leren!
De arts in kwestie zei:

“Laten we dan een afspraak plannen voor na de vakantie, mocht het vocht nog niet weg zijn.”

Ik vertelde haar iets dwingend dat ik net zo lang bleef zitten tot ik een doorverwijzing zou krijgen. Iets geïrriteerd keek ze mij aan.
Maar ik kreeg mijn zin! We gingen de deur uit met een doorverwijzing!

 

KNO arts

Zo kwam het dat we eindelijk naar het ziekenhuis mochten. Bijzonder, want de KNO arts vond het WEL noodzakelijk dat ze geopereerd werd. Duidelijk vocht aanwezig en de neusamdelen logen er niet om! Beste jongens zoals hij zei. De keelamandelen waren (nog) oké.
Gelijk een opname voor het ziekenhuis ingepland en thuis gingen we aan de slag met het lees/kleur boekje over de operatie.
Leuk boekje waarin duidelijk in Jip en Janneke taal wordt vertelt hoe het er tijdens zo’n dag aan toe gaat. Ons meisje heeft hiernaast veel filmpjes bekeken over de operatie. Verschillende ziekenhuizen hebben een filmpje gemaakt die kinderen laten zien hoe het werkt.
Wat er voor, tijdens en na de operatie in het ziekenhuis gebeurt. Ideaal.
Hieronder twee filmpjes waar je wat aan kunt hebben mocht je in het zelfde schuitje zitten.

De operatie dag

De operatie dag is aangebroken, vandaag krijgt ze buisjes en worden haar neuasamandelen verwijderd. Wat is ze stoer!
Samen met papa gaat ze deze dag aan. (Je mag maar met één ouder bij je kindje zijn. En dit moest papa worden. Ik bleef thuis met de kleine man. ) 7.30uur aanwezig zijn! Spannend hoor!
Via WhatsaApp bleef ik op de hoogte. Liever was ik meegegaan maar papa kan dat ook!  Wel gek, want dit was de aller eerste keer dat ik niet met haar mee ging. De filmpjes en het boeken hebben haar zeker geholpen. Ze was rustig en niet in paniek.
Ze wist wat er ging gebeuren en liet alles over haar heen komen. In de operatie kamer toen het zover was ging ze ook best rustig onder narcose. Iets angstig voor het onbekende maar geen paniek. Bij het wakker worden wel eventjes paniek. Maar als snel was dit over.
Het is ook niet niks. Je wordt in slaap gebracht in de operatiekamer en wordt wakker in een uitslaapkamer met papa weer bij je.
Al snel wilde ze een ijsje en at ze vla. Geen pijn, een beetje vreemd allemaal, dat wel.


Achter de rug

Rond 11.00uur was ze weer fijn thuis. De bank wachtende op haar. Met haar dekbed, kussen, een stickerboek, de afstandsbediening en heel veel ijsjes in de vriezer om de dag door te komen. “Mama? Mag ik echt de hele dag ijsjes eten?” Ja, de komende dagen mag dit. Ha! Dat is leuk! De eerste uren ging het goed met haar. Geen lasten en pijn. Helaas na 17.00uur kreeg ze verhoging wat later koorts is geworden. Vannacht de SEH gebeld omdat ze aan het ijlen was. Best heftig. Ze zag alles klein, praatte war taal en zweette heel erg.
Ook gloeide haar hele lichaam. In overleg met de arts besloten om nog wat pijnstillers te geven. Gelukkig kreeg ik na enige moeite en onder dwang, er een paracetamol in en is ze rond de klok van 02.00uur in slaap gevallen. Vanochtend vrolijk wakker geworden.
Wel gelijk weer verhoging. Wat ik vandaag in de gaten hou. Gelukkig drinkt ze veel, eet ze ijsjes en wil ze zelfs wat brood zonder korstjes eten. Ze zegt dat ze alles ineens goed hoort, soms is dit gek. Want alles is wel heel hard ineens! Fijn! Het gehoor is terug!
Ze doet het echt heel goed ik ben trots op haar hoe ze zich er door heen slaat.

 

Liefs Sandra x

Deel en laat iedereen zien dat je Hip & Moeder bent!Share on Google+Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Hip & Moeder

Sandra – Eigenaresse van hipenmoeder.nl – Moeder van twee kids – Meisje (2010) Jongen (2013) – Blogt over van alles met betrekking tot het moederschap, lifestyle, food en nog veel meer hips! Informatief, vermakelijk en meestal met een flinke dosis humor.

2 Comments

  1. Besterschap! Wat fijn dat het zo goed gegaan is met de operatie en wat goed dat jij hebt doorgezet Sandra! Hopelijk is ze al helemaal opgeknapt. Erg rot als je kleintje iets heeft en je je zo machteloos voelt, maar nu is er gelukkig wat aan gedaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge