Leven met “hyperventilatie” / PDS

Ik weet het nog precies. Mijn eerste “hyperventilatie”!
Een warme zomeravond in 2010. Wat een beangstigend gebeuren!


Niets vermoedend zaten wij op de bank tv te kijken, toen ik mijn eerste “hyperventilatie” kreeg.
Ons meisje had net haar voeding gehad.
Ik geloof dat het rond 22.30uur was. Die week had ik twee verstandskiezen laten verwijderen. Wat een pijn zeg!
Dat in combinatie met fulltime kolven omdat ons meisje de borst niet pakte en veel stress van mijn toenmalige werkgever heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat ik op dat moment mijn grens van stress o.i.d. had bereikt.
“Ik was afscheid aan het nemen omdat ik dacht dat dit niet goed kwam!”

Vanuit het niets begonnen mijn handen te tintelen, vervolgens mijn armen, benen en uiteindelijk een deel van mijn hoofd.
Het enige wat ik op dat moment voelde waren mijn ogen en neus geloof ik.
Er bekroop mij een heel angstig gevoel. WTF is dit? Dit is echt niet goed.
Ik probeerde nog wat te praten maar geloof dat mijn woorden echt verwarrend waren.
Mijn vriend sloeg er ook niet op aan maar bedacht zich geen moment en belde 112.
Ons meisje was natuurlijk net helemaal in paniek van krampjes. Dus de vrouw aan de telefoon dacht dat het om haar ging.
Mijn vriend uitleggen dat het om mij ging en verteld dat ik amper nog gevoel in mijn lichaam had.
Ze vroeg of ik mischien zelf nog in staat was te praten. Uhm…. Geen idee wat we besproken hebben. Maar dat ik mij niet goed voelde was duidelijk. De ambulance was onderweg. Voor mij duurde dit allemaal enorm lang. Inmiddels trilde mijn hele lichaam, had ik het koud, en was ik afscheid aan het nemen van mijn vriend omdat ik dacht dat dit echt niet goed kwam!

Pak maar een plasticzakje, het is hyperventilatie.
De mensen van de ambulance hebben mijn hartslag, bloeddruk etc. gemeten en kwamen met het idee om een plastic zakje te pakken.
Mijn vriend keek verbaasd en dacht oké? Hyperventilatie/paniekaanvallen kenden wij helemaal niet zo.
Mijn vriend is agent en ziet dit wel eens voorbij komen. Na enkele minuten (voor mij uren) werd het inderdaad iets beter.
De mensen van de ambulance vertrokken weer. Ondertussen kon ik weer wat bewegen en had ik het idee wat meer op aarde te zijn.
Ik ben buiten gaan zitten omdat ik dacht daar meer zuurstof binnen te krijgen. Ik voelde mij zo raar! Angst, paniek, rillerig, verward en heel slap en moe! Zo’n aanval doet nogal wat met je lichaam. Helaas kon ik die nacht niet slapen. Ik was zo onder de indruk.

Mee leren omgaan
Helaas heb ik vanaf dit moment veel angst gehad om zo’n aanval nogmaals te krijgen. Hierdoor heb ik dus veel stress ervaren en kreeg ik regelmatig zo’n soort aanval. Echt geen pretje. Uiteindelijk heb ik van alles geprobeerd om hier van af te komen. Want zo kon ik ook niet verder. Ons meisje verdiende ook aandacht en mijn vriend kan niet om het minst geringste thuis blijven. Die knop moest om! Haptotheraphie geprobeerd om geest en lichaam weer in balans te krijgen. Maar van dit gebeuren werd ik niet heel vrolijk.
De werkwijze van deze persoon past totaal niet bij mij. Nog wat aangerommeld met kruiden om rustiger te worden maar uiteindelijk naar een psycholoog gegaan om eens te praten. Inmiddels ware we 1,5 jaar verder. Ik kan je vertellen, zulke gesprekken werkten bij mij ook niet.
Het was gezellig en we dronken thee. Tja, een meid van mijn leeftijd.

MDL arts
Na heel veel door zeuren bij mijn huisarts (de “beste” man is nu gelukkig vertrokken) , om eens onderzocht te worden door een darmarts werd ik eindelijk doorverwezen! Nou, ik zat nog geen 5 minuten binnen en ik wist wat ik had. PDS. Ofwel prikkelbare darm syndroom.
Verbaasd keken mijn vriend en ik elkaar aan en moesten ergens wel lachen. De huisarts zei nog: “Het zit tussen je oren ze vinden waarschijnlijk niets”.
De MDL arts vertelde mij dat ik door een stofje die te snel in mijn hersenen komt, mijn darmen soms veel te snel gaan werken.
En hierdoor kunnen hele vervelende klachten ontstaan. Ik liep al jaren met vage klachten.
Pijn in mijn benen, vermoeid gevoel, hoofdpijn, trillen, veel plassen en ga zo maar door.
Ik ben ook twee keer flauw gevallen door hevige diarree krampen. Dit voel ik nu gelukkig aankomen!
De krampen die ik krijg plaats ik direct. Vervolgens krijg ik trillingen, kou, en ook een soort ik ben niet meer op aarde gevoel.
Ik raak mijn ontlasting kwijt en val flauw.
Geen pretje en ik schaamde mij hier eerst ook voor. Gelukkig weet ik dit op de dag van vandaag zo goed mogelijk onder controle te houden.
Met aanpassingen in mijn voeding etc. Een tijdje heb ik van de MDL arts amitriptyline gekregen. Dit is eigenlijk een antidepressivum.
Maar er zit in dit medicijn een stofje waardoor mijn hersenen het signaal minder snel oppakken. En ik dus niet direct moet rennen om naar de wc te gaan en al die andere rare klachten krijg. Er zijn veel dingen op zijn plek gevallen en ik ben inmiddels alweer 2,5 jaar vrij van de medicijnen. Op het moment merk ik dat het weer iets begint terug te keren. Dus, wie weet zit ik binnenkort weer een tijdje aan de medicijnen. Maar hé, als dat het ergste is? Ik ben allang blij dat ik de aanvallen niet meer heb en de flauwval momenten op één hand per jaar te tellen zijn.

 

Wie herkent zich in mijn verhaal? En durft/wil erover mee praten?

liefs-sandra-kladblok-accent

 

Deel en laat iedereen zien dat je Hip & Moeder bent!Share on Google+Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Hip & Moeder

Sandra – Eigenaresse van hipenmoeder.nl – Moeder van twee kids – Meisje (2010) Jongen (2013) – Blogt over van alles met betrekking tot het moederschap, lifestyle, food en nog veel meer hips! Informatief, vermakelijk en meestal met een flinke dosis humor.

4 Comments

  1. (Deels) herkenbaar verhaal. Ik heb ook hyperventilatie gehad en PDS nog steeds. Bijzonder. Ik heb namelijk (nog steeds) dat ik flauwval bij hevige diarree. Ik dacht dat ik de enige was! Ik voel bij hevige diarree wanneer ik mijn evenwicht ga verliezen, dus als dat gebeurd ga ik zelf al uit voorzorg op de grond liggen, dan trekt het weg.. Bedankt voor je openhartig verhaal!

    • Jeetje, wat maf zeg dat er iemand is die ongeveer het zelfde heeft. Heb er namelijk nog niemand over gehoord.
      Heftig hè? Ik kan niet op de grond gaan liggen, dan lig ik in mijn eigen ontlasting helaas. :-( Fijn dat het bij jou dan weg trekt.

  2. Hoi, mag ik je een tip geven? Ik heb zelf jaren PDS gehad en ben er sinds ik Paleo eet helemaal vanaf. Ook m’n hooikoorts is weg en ik heb veel minder last van stressgerelateerde hartritmestoringen.
    Wij eten geen granen (gluten), lactose (zuivel), geen pakjes en zakje en geraffineeede suikers maar wel heel veel groente, een beetje vlees en eieren. Echt de moeite van het proberen waard.
    Wie weet heb je er wat aan! Groetjes Natas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge