Bevallen, hoe was dat ook alweer? (Deel 1)

Bevallen, veel vrouwen willen er liever niet meer aan denken.
Maar ik blik vandaag samen met jullie terug op mijn eerste bevalling.
Want het heeft je immers wel een wondertje (of meerdere) gebracht!

 

Speciaal
Het is niet iets wat je dagelijks doet, bevallen. En dus heel speciaal!
Toch willen veel vrouwen er niet meer aan denken om nog eens te doen.
Ik val waarschijnlijk onder de hele kleine groep van vrouwen die zegt:

“Ik zal het zo nog een keer doen!”

Ja, je leest het goed! Bevallen vond ik één van de mooiste momenten in mijn leven.
Ik zal je vertellen waarom ik dit vind:

  • Wat een magisch gebeuren!
    Van 9 maanden (meestal) een baby produceren tot het daadwerkelijk op de wereld zetten! Wauw!
  • Oerkracht – Dat wij vrouwen over een dosis oerkracht beschikken is wel duidelijk na zo’n prestatie.
  • Hallooo wereld! – En daar is je wonder dan.. Mooi roze, warm, hier en daar wat huidmeer en het huiltje waarmee je weet dat alles goed is!
  • Huid op huid contact – Heerlijk moment! Het eerste huid op huid contact. Je baby op je blote buik, borst etc.
  • Borstvoeding – Het moment waarop mijn kindje ging zoeken en een soort van zelf naar boven “klom” om mijn tepel te zoeken en hem vond om vervolgens te gaan drinken… Smelt!

Uiteraard heb ik ook wel pijn gehad. Maar dit hoort er nu eenmaal bij. Ik heb er dan ook geen moment aan gedacht om een pijnstiller te willen. Het was te overzien. En ik ben gewoon iemand die goed tegen pijn kan.
Daarnaast vertrouw op mijn lichaam en de begeleidende persoon die niet voor niks het vak heeft geleerd.

De eerste bevalling
Ergens toch spannend, je gaat voor het eerst een kindje krijgen en hebt geen idee wanneer.
Nu ben ik heel nuchter en heb ik mij er eigenlijk nooit te druk over gemaakt. Het kindje moet er toch uit.
En het zal allemaal wel loslopen. Als het niet gaat zo als het hoort zien we het op dat moment wel.

IMAG0007

Begonnen.. En maar wachten op de verloskundige! © Hip & Moeder


5 mei 2010 – 19.00uur – 36 weken en 1 dag zwanger

Na het eten voel ik mij niet zo lekker. Misschien was het eten toch iets te pittig voor een zwangere!
Ik besluit lekker even te gaan liggen. Ik val direct in slaap. Om 21.00uur draai ik mij om en voel ik een soort plop onder in mijn vagina.
Net of ons meisje een flinke trap naar onderen geeft. Kan niet, want ze was al iets ingedaald. ( nou ja, wat niet kan…)
Ik draai mij nog eens om (heel onhandig en langzaam met zo’n dikke buik) en voel ineens dat mijn bed nat is.
Hmmm.. Misschien per ongeluk in bed geplast?!?!?  Maar als ik wil gaan zitten blijft het stromen. Snel mijn vriend geroepen om een bakje o.i.d. te pakken om het vruchtwater op te vangen. (Ik ging er vanuit dat mijn vliezen gebroken waren.. Leek mij logisch)
Ondertussen bij het opvangen in een sportdrank flesje (later nog veel over gepraat, je leest nog waarom) belt mijn vriend de verloskundige.
Ze komt direct want als het daadwerkelijk begonnen is, moet ik naar het ziekenhuis. Het is tenslotte voor de 37 weken.
Ik ben maar in bed blijven liggen. Daar was het al nat. ;-)
De verloskundige vroeg hoe ik mij voelde. Na het slaapje eigenlijk wel prima! Op het lopende vruchtwater na, nergens last van.
Ze bekeek het vruchtwater in het flesje en wilde gaan ruiken. Tja zegt ze, ik ruik alleen sportdrank. Maar het ziet er goed uit.

We gaan ons klaarmaken voor het ritje naar het ziekenhuis. Uhm.. boxer van mijn vriend met twee kramverbanden aan. Joggingbroek erover en gaan. Waggel, waggel, sop, sop.. Lets go! Gelukkig is ons ziekenhuis in zo’n 10 minuten te bereiken. In een rolstoel ga ik naar binnen. Waar een vrouw mij succes wenst. Ik bedank haar vriendelijk en lach vrolijk naar de bewaker. Nog steeds nergens last van. In de bevallingskamer aangekomen ( 21.45uur ) ga ik relaxt liggen en belt mijn vriend onze ouders. Waarop beide ouders zeggen: O, dat duurt nog wel even. Wij gaan zo gewoon slapen.

Kaart foto

© Hip & Moeder

En toen ging het voor mij ineens heel snel. Ik lag op bed en bedacht dat ik nog maar even moest gaan poepen. Ik had wat lichte buikkrampen en gokte op beginnende diarree. Iets ongemakkelijk ging ik zitten te poepen zonder deur. Ach, ze zullen het vaker gezien hebben. Haha..
Na veel ontlasting kwijt te zijn had ik het idee dat ik maar eens weer op bed moest gaan liggen. En toen begon het echte werk! De weeën logen er niet om en kwamen in sneltreinvaart achter elkaar. Op den duur had ik echt de neiging te gaan persen. Nee, zei een gynaecoloog. Dat kan nog niet. Wat dacht ik? Hoe moet ik dat nu tegenhouden? Die is gek, dat kind moet eruit! Ik riep nog tegen mijn vriend: Ik kan dat niet! Jij mag de volgende keer! Toen ben ik naar mijn eigen verloskundige gaan luisteren. Ze had zo’n rust overzicht dat ik daar ook rustig van werd en ik ons meisje nog even heb kunnen “binnenhouden”. En hallo… daar was ze dan! Rond de klok van 23.30 is ze geboren!
Ons eerste kindje.. 2610 gram en 49 cm lang. Ik keek om mij heen en zag zo’n 6 mensen om mijn bed. Ik zat blijkbaar in de wisseling van de dienst. Extra zorg voor ons. Score was goed. En zij werd gewassen en ik mocht even douchen.
Na twee dagen konden wij gelukkig al naar huis!

Snelle bevalling dus! Benieuwd of mijn tweede bevalling ook zo snel ging? Je leest het morgen.

Liefs Sandra x

 

Deel en laat iedereen zien dat je Hip & Moeder bent!Share on Google+Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Hip & Moeder

Sandra – Eigenaresse van hipenmoeder.nl – Moeder van twee kids – Meisje (2010) Jongen (2013) – Blogt over van alles met betrekking tot het moederschap, lifestyle, food en nog veel meer hips! Informatief, vermakelijk en meestal met een flinke dosis humor.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge