Gastblog: Ik leef al jaren met een geheim!

Geheim, dat klinkt nu veel extremer
nu ik het typ…

Maar ik kom er niet meer onderuit, ik leef al jaren met een groot geheim en durf het tegen niemand te zeggen.
Sandra zocht gastbloggers voor één dag. Dit leek mij HET moment om eens van mij af te schrijven. Misschien durf ik het dan ook uit te spreken in mijn omgeving. Tegen de mensen die dichts bij mij staan.

“Het is niet zo dat ik het bewust geheim heb gehouden. Het is gewoon nooit besproken!”

En het neemt niet weg dat ik heel,  heel veel van mijn gezin houd. Maar er is toch iets wat aan mij knaagt. Eigenlijk al vanaf dat ik 14 was.
Waar andere meisjes in mijn klas blij waren met de borsten en andere rondingen die ze kregen, verafschuwde ik deze veranderingen.
En dan kwam het menstrueren er ook nog eens bij. Mijn lichaam deed dingen waarvan ik niet wilde dat zij het deed. Veranderen!

Ik leefde als stoer meisje. Kort opgeschoren haar, stoere kleding en sportschoenen. Daar voelde ik mij fijn in.
Nu mijn lichaam ging veranderen werd dit toch anders. Natuurlijk wilde ik graag stoer blijven. Maar mijn hormonen speelden hierin ook een grote rol. Ik kwam in de puberteit. Vreselijk.. Ik wilde stoer zijn maar mijn hormonen niet. Ze deden vrouwelijk! Ik probeerde net als andere meiden er meisjesachtig bij te lopen. Dit zorgde voor veel verwarring! Niet alleen om mij heen maar ook voor mij zelf. Ben ik dit wel? En wil ik dit wel zijn? Make-up zag ik al helemaal niet zitten. Maar ja, ieder meisje in de klas begon hier mee. En omdat ik merkte dat ik steeds minder vriendinnen en vrienden kreeg. Besloot ik maar mee te doen. Langzaam werd ik steeds meer een meisje meisje. Ik ruilde mijn wijde kleding om voor strakkere broeken, shirtjes die niet veel meer verborgen hielden en droeg uiteindelijk ook make-up. Een tijdje kon ik dit volhouden. Het voorgezet onderwijs ronde ik af als meisje meisje (erg goed geacteerd vond ik zelf, thuis liep ik direct in joggingspakken) en ik begon aan een opleiding. Tijdens de opleiding begon ik aardig te worstelen met mijn uiterlijk en innerlijk. Mijn innerlijk wilde dit meisjes gebeuren niet! Ik besloot mijn lange haren af te knippen en weer iets stoerdere kleding te dragen. Het voelde goed.
Ik werd iets meer mijzelf. Make-up droeg ik ook steeds minder en ik voelde mij erg fijn bij wie ik op dit moment was.Nou ja… Het kon er mee door. Een stoere meid die haar onzekerheid kwijt raakte en merkte dat het de mensen hier op de opleiding niet uitmaakte hoe ik er bij liep.
Misschien kwam dit omdat ik in de stad naar school ben gegaan. Ik kwam immers uit een klein dorpje waar iedereen elkaar kent. Jaren bleef ik zo rond lopen. Vriendjes had ik niet.. Ik had er gewoon geen interesse in. Of zij niet in mij waardoor ik het er bij liet zitten. Tot ik mijn huidige man tegen kwam. Het klikte direct! Ik zag hem op een feestje van een vriend van mij. Hij stond bier te drinken en wat te praten met andere mannen (toen nog jongens). We keken elkaar aan en bleven contact zoeken. Ik wist niet wat mij overkwam! Hij durfde uiteindelijk naar mij toe te komen. Gelukkig, want ik had dit andersom nooit gedurfd! Hij had iets wat mij aansprak. We raakten aan de praat en gaven onze nummers. Toen hadden we nog geen WhatsApp en abonnementen. MSN was er wel. En na veel sms’en begonnen we te MSNen.  Uiteindelijk leide dit tot een afspraakje. Samen naar de film. Ik besloot gewoon zoals ik was, heen te gaan. Geen make-up en meisjes kleding. Gewoon stoer zoals ik ben. We hadden een geweldige avond. En bij thuis komst zei hij: Wat fijn zo’n meid die weet wat ze wil en een eigen stijl heeft. Andere meisjes zijn altijd druk met zit mijn haar wel goed. Ik keek hem verbaasd aan en wist! Jou wil ik houden! Zo gezegd zo gedaan. En hier zit ik 20 jaar later achter mijn laptop mijn verhaal te typen. Ik vind het zo lastig. Ik houd enorm veel van mijn man en twee zoontjes die we inmiddels hebben. Maar ik ben niet gelukkig. Waarom niet? Ik ben bang dat ik eigenlijk een man hoor te zijn.

“Dat ik “in het verkeerde lichaam”zit”

Nee, hier ben ik niet bang voor, ik zeg het verkeerd. Ik weet het zelf al. Nu mijn moed nog verzamelen en het de mensen om mij heen vertellen. Ik ben bang voor hun reacties. Maar het begin is er. Ik heb dit durven mailen en online durven zeggen. Nu de volgende stap nog zetten. Die komt zodra ik er klaar voor ben. Echt!

Wegens privacy redenen kunnen jullie geen contact met mijn gastblogger opnemen.
Ze wilde slechts haar verhaal kwijt en hoopt zo haar moed bij elkaar te rapen en het haar dierbaren snel te vertellen.
Ik ben ontzettend trots op haar dat ze haar verhaal heeft durven schrijven.
En zo ook anderen laat zien dat het best moeilijk is om een geheim die je al jaren hebt, te willen gaan delen.

Reageren mag, maar ongepaste reacties zal ik niet toelaten!
Deel en laat iedereen zien dat je Hip & Moeder bent!Share on Google+Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Hip & Moeder

Sandra - Eigenaresse van hipenmoeder.nl - Moeder van twee kids - Meisje (2010) Jongen (2013) - Blogt over van alles met betrekking tot het moederschap, lifestyle, food en nog veel meer hips! Informatief, vermakelijk en meestal met een flinke dosis humor.

2 Comments

  1. Wat knap van haar om dit te schrijven dit is de eerste stap in de goede richting , het zal niet gemakelijk voor haar worden ze windt iets maar zal ook iets verliezen maar ze moet voor haar geluk kiezen .
    ik zeg ga er voor en wordt gelukkig en denk maar zo er zijn je er al een hoop mensen voor gegaan en die zijn heel gelukkig geworden .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge